Droga realizacji naszego zaangażowania w świecie

Droga realizacji naszego zaangażowania w świecie

Kto trwa we Mnie, a Ja w nim,ten przynosi owoc obfity(J 15,5)

Abyśmy mogli wzrastać jako ludzie świeccy, duchowo, społecznie i apostolsko, Wspólnota Światowa oraz Narodowa rozpoznała jako ważne następujące środki, które mogą nam w tym dopomóc:

  1. Podjęcie trudu życia w świecie z Chrystusem w naszym życiu codziennym, a więc w obowiązkach, zadaniach, pracy, z ta świadomością, że w tym powołuje nas Bóg, obdarza darem przemiany (nawrócenia) oraz wzywa do bycia świadkiem wobec ubóstwa i niesprawiedliwości społecznej.

  2. Podjęcie rozwoju dojrzałego życia apostolskiego poprzez rozeznawanie konkretnych zaangażowań w życiu codziennym i społecznym, w których w sposób szczególny podejmujemy ich przemianę w zaangażowania apostolskie.

  3. Nasze zjednoczenie z misją Chrystusa. Apostolstwo wyraża się w wewnętrznej trosce o ubogich i sprawiedliwość społeczną, w naszym świadectwie życia codziennego, prowadząc ku wcielaniu Chrystusowej miłości poprzez konkretne działania apostolskie wobec różnorodnych form ubóstwa i niesprawiedliwości, dotykających człowieka i społeczności.

  4. Troska o świat i budowanie Królestwa Bożego zachęca nas do rozwijania wartości osobowych, społecznych, oraz umiejętności zawodowych, tak, aby nasze zaangażowanie i świadectwo apostolskie były coraz bardziej kompetentne i konkretne.

  5. Podjecie sakramentu małżeństwa jako dynamicznego daru stałej, rozwijającej się miłości miedzy małżonkami, rodzącego nowe życie i troskę o pełny rozwój naszych dzieci, prowadzącego do świadczenia naszą miłością małżeńską i rodzinna wobec potrzebujących.

  6. Coraz dojrzalsze jednoczenie się z działaniem Chrystusa w nas i w zmieniającej się rzeczywistości świata rozwijając postawę codziennego rozeznawania, ku czemu Chrystus prowadzi nas wewnętrznie, w naszej codzienności i zaangażowaniu w świat, szczególnie poprzez rewizję życia prowadzącą do integracji naszego życia z wiarą.

  7. Rozwój stałej postawy nawrócenia, abyśmy grzech, słabości, ograniczenia, zarówno osobiste, wspólnoty jak i społeczne, przezywali w miłosierdziu Boga, wprowadzając miłosierdzie w życie osobiste wspólnotowe i społeczne. Pomaga nam w tym m. in. Sakrament Pojednania i Eucharystia.

  8. Skoncentrowanie na życiu Eucharystią tak, aby Chleb Życia, który otrzymujemy, był Chlebem Życia dla innych, a codzienność stawała się Eucharystią. W praktyce oznacza to pogłębiony udział w Eucharystii niedzielne, a o ile to możliwe, dodatkowo w ciągu tygodnia.

  9. Ważny środkiem rozwoju naszego powołania są Ćwiczenia Duchowne św. Ignacego Loyoli. Dążymy do tego, aby nasz rozwój indywidualny i wspólnotowy oraz zaangażowanie apostolskie dokonywały się w dynamice pedagogiki Ćwiczeń Duchownych. W praktyce zakłada to troskę, aby nasze życie osobiste, spotkania we wspólnocie, spotkania formacyjne, dni skupienia, seminaria, rekolekcje i zaangażowania apostolskie były realizowane z uwzględnieniem procesu Ćwiczeń Duchownych.

  10. Rozwój naszej jedności z Chrystusem przez modlitwę, abyśmy dzięki kontemplacji Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, żyjącego i działającego w nas i w świecie dzisiaj, urzeczywistniali Jego styl życia i działania. Zakłada to troskę o pogłębianie naszej codziennej modlitwy oraz o to, aby codzienność stawała się modlitwą.

  11. Abyśmy mogli iść coraz bardziej za Chrystusem ubogim, troszczymy się we wszystkich wymiarach naszego życia o prostotę. Dzięki wewnętrznej wolności stajemy się bardziej dyspozycyjni wobec działania Ducha Świętego i potrzeb ludzi w zmieniającej się sytuacji naszego życie w świecie.

  12. Pomocą w naszym rozwoju jest również kierownictwo duchowe, które dokonuje się poprzez: wspólnotę, Ćwiczenia Duchowne oraz ewentualne spotkanie z kierownikiem duchowym.

  13. Podjecie zaangażowania w życie wspólnoty podstawowej, które pogłębia naszą dojrzałość w życiu duchowym, społecznym, eklezjalnym i apostolskim, kształtując motywację, postawy i działania w duchu Ewangelii i nauki Kościoła.

  14. Pogłębiamy naszą miłość do Maryi jako tej, która jest dla nas wzorem wcielania Jezusa Chrystusa w świat. Ona uczy nas dojrzałego pośredniczenia w przekazywaniu życia i zbawienia człowiekowi i społecznościom.